80 godina od ustanka naroda Srbije

Danas se navršava 80 godina od kada je ispaljena prva ustanička puška u Beloj Crkvi, čime je označen početak ustanka naroda Srbije protiv nacističke okupacije. Danas Srbijom upravljaju ideološki potomci onih koji su tokom Drugog svetskog rata ogrezli u kolaboraciji sa okupatorom, zločinima nad političkim protivnicima i civilnim stanovništvom.

 

Izvor: Antifašistički vjesnik

Sedmog jula 1941. u selu Bela Crkva kod Krupnja dogodio se prvi oružani sukob između partizanskih ustanika i oružane sile kvislinške vlasti. Taj datum je decenijama kasnije proslavljan kao Dan ustanka naroda Srbije.

Petnaestak pripadnika novoformirane Rađevske čete Valjevskog partizanskog odreda toga dana su se pojavili na seoskom zboru povodom tradicionalnog crkvenog praznika Ivanjdana kako bi prisutnim seljacima održali govor i pozvali ih da im se priključe u stvaranju pokreta koji je za cilj imao oslobođenje zemlje i uspostavljanje pravednijeg društva. Ubrzo nakon što su partizani posle održanog govora napustili zbor i krenuli prema šumi, pojavila su se dvojica žandara koji su počeli rasterivati okupljene seljake (okupator je zabranio sva javna okupljanja u Srbiji) i pretiti im hapšenjem. Jedan od prisutnih meštana je obavestio partizane o postupku žandara. Partizani su krenuli u susret žandarima. Žandari su zapucali u pravcu partizana Žikice Jovanovića koji je uzvratio i pogodio obojicu napadača. Jedan žandar je odmah poginuo, a drugi, koji je bio ranjen, ubijen je od strane Jovanovićevih saboraca, iz straha da će im nauditi. Partizani nisu imali nameru da ubiju žandare već su pokušali da ih razoružaju. O tome svedoči slična, prilično tolerantna, praksa partizana prema žandarima u prvih mesec dana ustanka u Srbiji (žandari su nakon razoružavanja puštani od strane partizana). S druge strane, žandari su 7. jula u Beloj Crkvi pokušali da uhapse partizane, nakon čega bi uhapšenici završili u logoru i, vrlo verovatno, bili ubijeni u odmazdama tokom 1941.

Kvislinška propaganda je navedeni događaj pokušala predstaviti kao bratoubilački akt i početak svih nevolja u Srbiji tokom Drugog svetskog rata. Savremena revizionistička istoriografija navedeni događaj predstavlja kao „početak građanskog rata“, „teroristički čin“ i „dan kada je Srbin po prvi put pucao na Srbina“ u Drugom svetskom ratu. Kvislinška propaganda i revizionistička istoriografija namerno prećutkuju da su dva dana pre toga, 5. jula 1941, pripadnici kvislinške policije u Beogradu streljali 13 komunista, kao što prećutkuju činjenicu da je kvislinška policija u prvih nekoliko dana nakon 22. juna 1941. uhapsila nekoliko stotina komunista Srbije koji su potom izolovani u zatvorima i logorima nakon čega je većina streljana – već u leto i jesen 1941.

Iako 7. jul 1941. nije bio datum masovnog antiokupacionog ustanka, kakav je bio 13. jul 1941. u Crnoj Gori, posleratna kultura sećanja je taj datum priznala kao početak ustaničkih aktivnosti u Srbiji. Najverojatniji razlog za to bila je želja kreatora posleratne politike sećanja da se narodu Srbije oda priznanje zbog učešća u masovnom antifašističkom ustanku u leto 1941. koji je omogućio stvaranje prve veće oslobođenje teritorije i oslobođenje prvih većih gradova u okupiranoj Evropi. Masovna podrška ustanicima skupo je koštala narod Srbije budući da je nemački okupator u jesen 1941. merama najbrutalnijeg masovnog terora i kolektivne odmazde kaznio narod Srbije.

Total
1
Shares
Related Posts