Hiljade ljudi na maršu u Berlinu povodom godišnjice ubistva Roze Luksemburg i Karla Libnehta

Dok su profašističke vlasti bosansko-hercegovačkog entiteta Republike Srpske godišnjicu svog osnivanja proslavljale kvazi vojnom paradom na kojoj su njene oružane snage pevale koračnicu čiji su stihovi „Srba ima kao lista, nema više komunista“, na drugom kraju kontinenta hiljade komunista je obeležilo 103. godišnjicu ubistva lidera Komunističke partije Nemačke (KPD) Roze Luksemburg i Karla Libnehta.

Ubistvo Luksemburg i Libnehta je u istoriji zabeleženo kao čin konačnog izdajstva komunističke ideje od strane socijaldemokratske struje radničkog pokreta. Na prelazu između 19. u 20. vek Libneht i Luksemburg su delovali kao vodeći teorijski i politički zastupnici levog krila nemačke socijaldemokratije koja je već tada duboko zagazila u područje tzv. reformizma donošenjem Erfurtskog programa 1891. godine. Ovaj programski dokument Socijaldemokratske partije Nemačke (SPD) koncipiran od strane njenih vodećih teoretičara Kauckog, Bebela i Bernštajna, označio je početak odustajanja ove partije od revolucionarne borbe za komunističko društvo i njeno trajno opredeljenje za reformu kapitalizma socijalnim merama države.

Premda je ovo opredeljenje polučilo odlične izborne rezultate samoj partiji, ono ne samo da nije doprinelo prevazilaženju protivrečnosti zakasnelog kapitalizma u Nemačkoj, nego je doprinelo njegovom učvršćivanju, a samu partiju odvelo u sferu „socijalšovinizma“. Ovim je pojmom od strane revolucionarne struje internacionalnog radničkog pokreta označeno držanje evropske socijaldemokratije u praskozorje Prvog svetskog rata kao do tada najvećeg oružanog sukoba imperijalnih sila. Naime, kao pojedinačno najjača partija u Bundestagu (sa osvojenih 34,8% glasova na izborima 1912. godine) SPD je u potpunosti podržala opredeljenje carske vlade za ulazak u rat.

Proimperijalistička politika SPD-a dovela je do konačnog cepanja partije iz koje istupaju članovi njene leve struje pod vođstvom Roze Luksemburg i Karla Libnehta. Prvi svetski rat je Roza Luksemburg uglavnom provela u zatvoru, sa kraćim periodom slobode 1916. godine koji je iskoristila kako bi zajedno sa Libnehtom, F. Meringom, E. Mejerom, J. Karskim i drugim istaknutim predstavnicima radikalne levice osnovala Spartakističku ligu (Spartakusbund) kao prethodnicu buduće Komunističke partije Nemačke (KPD).

Roza Luksemburg se zatvora oslobodila nakon tzv. Novembarske revolucije 1918. godine kada je u haotičnim uslovima završetka Prvog svetskog rata pod vođstvom SPD-a ukinuta monarhija i proglašena republika. Povod za izbijanje revolucije je bila pobuna mornara u Kilu koja je poslužila kao okidač za mnoštvo revolucionarnih događaja širom zemlje. U nekim delovima Nemačke osnivane su narodne vlasti po uzoru na sovjete u revolucijom zahvaćenoj Rusiji. Nekoliko dana po proglašenju republike Nemačka je okončala rat potpisavši primirje sa Antantom. No, situacija u zemlji je bila krajnje nestabilna i haotična. Socijaldemokratska vlast pod vođstvom Fridriha Eberta nije nameravala da preda vlast pobunjenoj radničkoj klasi, te je stupila u savez sa vojskom i tzv. frajkorpsima (freikorps) odnosno nacionalističkom, desničarskom paramilicijom kako bi ugušila ustanak. U periodu između novembra 1918. i januara 1919. se novoformirana vlast SPD-a konsoliduje. Bez obzira na to, vođstvo KPD-a 4. januara 1919. poziva na demontracije nakon otpuštanja Emila Ajnhorna (Eichhorn) sa položaja šefa berlinske policije.

Osokoljeni masovnim demonstracijama 5. januara, vođstvo KPD-a se odlučuje na oružano zbacivanje Ebertove vlade. Neslavan kraj revolucionarne borbe koja je trajala svega 7 dana (do 12. januara) pokazala je da je vođstvo KPD-a pogrešno procenilo snagu i spremnost radničke klase. Ustanak je ugušen do 12. januara, a nakon toga je počeo lov vojske i frajkorps paramilicije na komuniste po Berlinu. U predstojećim danima i nedeljama stotine komunista je ubijeno i zatvoreno. Roza Luksemburg i Karl Libneht su uhvaćeni i ubijeni 15. januara od strane frajkorpsa, a njihova tela su bačena u Landver kanal.

Povodom sećanja na ove događaje u Berlinu se svakog januara uz ogromno prisustvo policije održavaju velike demonstracije komunista. Za razliku od prošlogodišnjih demonstracija kada je policija brutalno napala demonstrante, ove godine je sve proteklo mirno. Hiljade demonstranata se okupilo na Frankfurter Toru, u srcu nekadašnjeg Istočnog Berlina, odakle su marširali do Centralnog groblja Fridrihsfelde u Lihtenbergu na kojem počivaju vođe Spartakističkog ustanka.

Ove demonstracije su bile prvi izlazak radikalne levice na ulice od formiranja nove nemačke vlade koju čine SPD, Zeleni i Liberali (FDP). Mnoge parole na demontracijama su bile usmerene protiv proimperijalističke i prokapitalističke politike SPD-a i Zelenih.

Kako se navodi u članku Morning stara, debata oko karaktera demonstracija se nastavila i ove godine. Najveći deo brojnih komunističkih organizacija koje učestvuju u godišnjem obeležavanju ovih događaja ga naziva Lenjin-Luksemburg-Libneht demonstracije po uzoru na originalne demonstracije koje je 1924. godine pokrenula KPD. Tome se protivi reformistički orijentisana levica na čelu sa parlamentarnom partijom Die Linke (Levica) koja se zalaže za izbacivanje Lenjinovog imena iz naziva događaja.

Total
61
Shares
Related Posts