RAZMERE SRPSKOG FAŠIZMA

Piše: Miloš Perović

Prilikom svake javne manifestacije fašizma u našoj zemlji može se svedočiti konsternaciji liberalnijih medija i onog malobrojnijeg dela populacije čiji svetonazor nije određen velikodržavnim nacionalizmom. Tako je bilo kada se nekoliko desetina, mahom golobradih, neonacista okupilo ispred Uspenske crkve u Novom Sadu kako bi protestovali protiv sastanka antifašista u obližnjem omladinskom centru. Zabrinutim građanima čak ni prijateljski razgovor načelnika novosadske policije sa neonacističkim liderima nije pomogao da odgonetnu od kuda nadire poplava fašizma u srpskom društvu. Slično je bilo i nekoliko meseci kasnije kada su novosadski antifašisti izašli na ulicu kako bi izrazili protest povodom napada na radijskog voditelja i antifašistu Daška Milinovića. I tada je ista grupacija neonacista pokušala da organizuje kontramiting kod Spomenika žrtvama novosadske racije. Premda ih je policija sklonila pre nego što je na to mesto došlo oko 2000 antifašista, neonacisti su uspeli da ostave venac na spomeniku na kojem je pisalo “žrtvama komunističke racije u Rajinoj šumi 1944/45”. I tada je javnost bila šokirana spoznajom da u našem društvu postoji fašizam. Međutim, nije dugo trebalo da se ukažu tragovi koji vode razjašnjenju misterije otkud fašizam u srpskom društvu. Ironično, to se desilo 9. maja, na dan pobede nad fašizmom.

Za to se pobrinula sama država Srbija Svečanom akademijom povodom Dana pobede nad fašizmom. U atmosferi koja je više ličila na komemoraciju nego proslavu vojnog poraza ideologije koja je odgovorna za smrt preko 70 miliona ljudi, država Srbija je prebacila visoke standarde revizionizma koje je sama postavila izjednačavanjem kolaboracionističkog četničkog pokreta sa partizanskim u Skupštini Srbije 2004. godine, te rehabilitacijom komandanta četničkog pokreta Draže Mihailovića odlukom Višeg suda u Beogradu 2015. godine. 

Ljotićevski “antifašizam”

Na panou iza bine na kojoj je održana svečanost dominirali su portreti Draže Mihailovića i Josipa Broza Tita, komandanata suprotstavljenih vojnih formacija u Drugom svetskom ratu. Izvršeno je i rutinsko nacionalizovanje jugoslovenskog karaktera Narodno-oslobodilačke borbe uobičajenim obrascima autoviktimizacije koja je jedan od najbitnijih elemenata velikosrpskog nacionalizma. Tako je predsednik Srbije u svom govoru istakao da “nećemo da pristanemo na reviziju istorije koja se sprovodi u regionu, posebno ne od onih koji su, dok je Beograd bio bombardovan, naciste dočekivali cvećem i koji su sprovodili najžešći pogrom nad jednim narodom u njegovoj skorašnjoj istoriji”. Njegov kolega iz bosansko-hercegovačkog entiteta Republika Srpska otišao je još jedan korak dalje optuživši partizanski pokret da su namerno odugovlačili sa oslobađanjem Jasenovca (iako su ga oni oslobodili). Sve ovo su opšta mesta istorijskog revizionizma u Srbiji na koja smo se, na žalost, navikli tokom tri decenije nacionalističke kontrarevolucije. 

Ono što je bio istinski novum ovogodišnje Svečane akademije bilo je recitovanje ljotićevskih koračnica “Mrtvi niste”, “Već kuca čas” i “Mi znamo borbu što nas čeka”. Nakon reakcija korisnika društvenih mreža i nekoliko antifašističkih organizacija saopštenjem je reagovala Partija radikalne levice (PRL). Od nekoliko desetina političkih partija koje deluju na teritoriji Republike Srbije, ovim povodom su se kritički oglasile samo još Partija slobodnih građana (PSG) i Nova stranka. Ovo monstruozno uglavljivanje elemenata srpskog fašizma u svečanost povodom Dana pobede pokušao je da relativizuje istoričar Dejan Ristić navodeći da je u pitanju pesma srpskog pesnika Momčila Nastasijevića koji je umro još 1938. godine i nije imao nikakve veze sa ljotićevcima. Zloupotrebu navodnih Nastasijevićevih stihova od strane ljotićevaca, Ristić je nespretno uporedio sa zloopotrebom Vagnerovih dela u nacističkoj Nemačkoj. Međutim, na Ristićevu žalost, ovom su se temom odvojeno bavili književnik Tomislav Marković i istoričarka Milena Repajić iz PRL. Oboje su utvrdili da sporne pesme nije moguće pronaći u Nastasijevićevim sabranim delima. Marković je, pak, otišao korak dalje, te našao da su pesme recitovane na Svečanoj akademiji zapravo objavljene u zbirci pesama Tvrđava: zbirka dobrovoljačke lirike, kojoj je predgovor napisao pisac ljotićevske provenijencije Dimitrije Najdanović, a koja je objavljena u okupiranom Beogradu 1944. godine. Time je demontiran bedni pokušaj relativizacije profašističkog karaktera Svečane akademije povodom Dana pobede nad fašizmom kojim je država Srbija otvorila novo poglavlje revizije istorijskih događaja iz Drugog svetskog rata. Naknadno Ristićevo avanzovanje u državnoj službi u mnogome objašnjava njegov medijski istup po pitanju državne proslave Dana pobede.

Fašizam političkoj sferi društva

Dakle, na srpskoj političkoj sceni postoje tri političke partije kojima smeta veličanje fašizma na proslavi dana pobede nad fašizmom. Ostatak političke sfere ovo podržava ili je spram toga potpuno ravnodušan. To se posebno ogleda u činjenici da najveći deo opozicionih partija obično ne propušta priliku da kritikuje Vučićev režim na pitanjima razvovrsnog spektra svinjarija koju svakodnevno čini. Međutim, kritika o ovoj stvari je izostala. Čini se da ništa vernije ne odslikava karakter srpskog društva od toga. U pitanju je plemensko-rodovska zajednica krvi i tla nastala nacionalističkom kontrarevolucijom u poslednjoj dekadi 20. veka iz koje godišnje, što negativnim prirodnim priraštajem, što negativnim migracionim seldom, nestane između 55.000 i 70.000 ljudi. Ova je plemensko-rodovska zajednica izvor jeftinog rada za korporacije koje sama subvencioniše. Članovi te zajednice su potrošna roba u procesu akumulacije kapitala za multinacionalne korporacije. Fašizam je nužni element držanja članova zajednice u stanju poslušnosti. Stanje materijalne bede u kojima se članovi plemensko-rodovske zajednice nalaze kompenzuje se pripadnošću ugroženoj naciji koja svoju ugroženost mora preduprediti teritorijalnim proširivanjem na područja susednih država na kojima se potrefilo da žive njihovi sunarodnici. Tako armija motača kablova u proizvodnim pogonima stranih kompanija samom pripadnošću naciji postaje ravnopravna sa svojim tlačiteljima. O karakteru i sadržini te zajednice saglasni su svi glavni činioci naše političke scene. Toga bi trebalo da budu svesni svi oni koji se pitaju otkud dolazi fašizam koji se valja našim ulicama.

 

Total
0
Shares
Related Posts